Romeinse Geschiedenis

in El Gouna & Hurghada.

Ontdek Oude Romeinse Overblijfselen

in de Woestijn van de Rode Zee:

​

​

Wat veel mensen niet weten, is dat de resten van het Romeinse fort Abu Sha’ar

(Deir Umm Duheis) zich binnen El Gouna bevinden. Een Romeins fort uit de 4de eeuw dat ooit onderdak bood aan de Ala Nova Maximiana, een kameelcavalerie-eenheid van het Romeinse leger. Later werd het omgevormd tot een Koptisch-christelijke kerk, waarvan vandaag nog inscripties zichtbaar zijn.

​

Een plek waar geschiedenis, zee en woestijn samenkomen, ver weg van de platgetreden toeristische paden. Een verborgen parel. Niet alleen de familie Sawiris, de stichters van El Gouna, wist waar ze zich moest vestigen… de Romeinen waren hier eeuwen eerder al aanwezig.

​

Ten zuidwesten van El Gouna strekt zich een gebied uit waar de woestijn nog steeds de sporen draagt van het machtige Romeinse Rijk. Wadi Bileh, een brede droge rivierbedding, loopt langs de zuidelijke uitlopers van Jebel Abu Dukhaan en scheidt deze van Jebel Gattar. Tussen Abu Sha’ar en Kainopolis lag een netwerk van Romeinse wegen dat de Rode Zee verbond met de Nijl, maar ook met steengroeven, hydreumata (waterstations), dorpen en forten.

​

Langs delen van Wadi Bileh werd steen uit de bergen rond Mons Porphyrites met enorme wagens naar de Nijl gesleept. Wegmarkeringen en forten zoals Medina Badiya en Um Balad Fort markeren deze route vandaag nog steeds.

​

Mons Porphyrites (“de paarse stad”) was de noordelijkste van de twee grote Romeinse nederzettingen in deze regio. De andere, Mons Claudianus, lag zuidelijker in het netwerk. Mons Porphyrites was de grootste en meest indrukwekkende van de twee.

​

Het porfier, een donkerpaarse steensoort die hier werd gewonnen, is vandaag nog steeds zichtbaar in monumenten verspreid over het Middellandse Zeegebied: van de Verbrande Zuil van Constantijn in Istanbul tot de Basiliek van San Marco in Venetië, de zuilen van het Pantheon in Rome, het Keizerlijk Paleis in Istanbul, het Paleis van Diocletianus in Kroatië en de tempels van Baalbek. Een uitgebreid netwerk van Romeinse paden verbond de stad met steengroeven en afgelegen nederzettingen.

​

Niet ver hiervandaan ligt Jebel Shayib el Banat, de hoogste bergtop van het Egyptische vasteland. Alleen de bergen van de Sinaï zijn hoger. De ruige top rijst tot 2.187 meter hoogte.

De naam betekent letterlijk “de berg van de oude man en de meisjes”. “Shayib” betekent in het Arabisch oude man, terwijl “banat” meisjes betekent. Volgens Bedoeïenentraditie verwijst de naam naar het lichtgekleurde gesteente op de top, dat lijkt op zilverwit haar.

​

Er bestaan verschillende verhalen over de “meisjes”. Sommigen zeggen dat het verwijst naar twee Bedoeïenen-zussen die aan de voet van de berg leefden, waarvan één tragisch omkwam na een val van een steile waterval.

​

Wadi Bileh maakte ooit ook deel uit van een oude zoutroute, gebruikt door karavanen die zout van de Rode Zee per kameel naar de Nijl vervoerden. Deze “Zoutweg” bleef zelfs tot ongeveer 150 jaar geleden actief.

​

In de Romeinse tijd was zout essentieel om voedsel te bewaren, vooral vlees en vis. Zonder zout was het bevoorraden van grote legers en steden onmogelijk geweest. Zout was zo waardevol dat het zelfs gebruikt werd als betaalmiddel voor Romeinse soldaten. Het woord “salarium”, waar ons woord “salaris” van afgeleid is verwijst naar de zouttoelage die zij ontvingen.

​

Leuk weetje: sommige granieten zuilen wogen tot wel 200 ton en werden duizenden kilometers vervoerd. Die Romeinen hielden duidelijk van hun stenen…

​

Een reis door Wadi Bileh en langs zijn Romeinse overblijfselen is geen gewone excursie.

Het is een reis door de tijd, van farao’s en Romeinen tot Bedoeïenen.

 

Rotsachtige bergpaden, vergeten forten en een vleug mystiek maken deze regio tot één van

de meest unieke bestemmingen voor wie Egypte op een totaal andere manier wil beleven.

​

Unieke woestijnervaringen in El Gouna die je nooit meer vergeet… ver weg van de massa!!!

​

​

Duur: 7 uur
Minimum: 4 personen